Myślałam, że Duszek już niczym mnie nie zaskoczy w
kwestii swego strachajstwa, a jednak ...
Osiodłałam rudego rumaka i poszłam po strzemiona (jeszcze nie
dorobiłam się strzemion do nowego siodła, więc strzemiona z puśliskami przekładam
z jednego siodła do drugiego). Wracam i na mój widok panika: ona niesie coś strasznego! Ratunku!
Pojechałyśmy z koleżanką na spacer. Jak to przed
Sylwestrem, wokół strzelało i huczało. Ku mojemu zdumieniu oba konie (oba
wypłosze) zachowały spokój stoicki, nic je nie ruszało. Raz gruchnęło tak blisko,
że sama się przestraszyłam, aż podskoczyłam w siodle. Duszek nawet nie drgnął,
dalej szedł swoim pełnym godności, niespiesznym stępem. Trochę to podważyło moją
wiarę w teorię, że koniowi udzielają się nastroje jeźdźca.
Blogowy rok zakończę stwierdzeniem optymistycznym. Mimo warunków do jeździectwa tragicznych (w sobotę Truskawka wywaliła się na lodowisku,
w które zamieniła się nasza ujeżdżalnia*), jestem do rzeczywistości nastawiona bardzo
pozytywnie. Bo już mamy z górki. Dzień coraz dłuższy, nieważne, że jeszcze tego
zauważyć się nie daje, ale wystarczy, że mam to w głowie. :) :) :) Kasia, mam nadzieję, że się tym podejściem zarazisz.
*nie, nie próbowałam na niej tam jeździć. Chciałam zabrać
ją na spacer nad jezioro, a żeby tam się dostać, trzeba przejść przez ujeżdżalnię
(tfu, tfu, przez lodowisko). Głupio zrobiłam, wykazałam się kompletnym brakiem wyobrażni, na szczęście nic się
nie stało.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz