Powerless, part 2: kopytoterapia

Tak, zima. Do tego znowu jakaś niewydarzona, wyglądająca jak przedwiośnie, tylko z cholerną zimową nocą polarną. Świat się nie skończył, trzeba z tym żyć.

Dopóki jeszcze był śnieg, szło jakoś do przodu. Dziś odwilż. Świat składa się głównie z psich gówien i placków lodu (wersja miejska) oraz błota, końskich gówien i pewnie też placków lodu (wersja stajenna - wizja artystyczna, bo nie byłam tam dzisiaj, ale się nie łudzę, że snieg u nich nadal leży). Myślę o tym, że ja tutaj z grubsza bez efektów gapię się w monitor, a one tam ślizgają się na tym błocie i lodzie, moczą nogi w gnoju, stojąc smętne i głodne, bo nie zmontowałam im paśnika, bo tu siedzę i gapię się bez sensu i nieproduktywnie w ekran (po co?). Stoją w tymże błocie i gnoju krótko, bo do 14, potem wracają do ciepłej stajni, gdzie wdychają pył i amoniak. W niedzielę wizyta u nich. Campi i Bryś kaszlnęły.

Świat mnie przerasta.

Marzył mi się dziś rano spacer z psem, który na święta przyjechał do Sopotu. Wczorajszy dał mi energię na cały dzień, na odrobinę pomocy mamie w organizacji wigilii, dałyśmy radę :) Dziś niestety ledwie się ruszałam na tym lodzie. Po pół godzinie i półtora kilometra lawirowania między lodem a psimi kupami, zrezygnowałam.

Jedyne, co poprawia mi humor, to kopyta. Pamięta ktoś Akorda? :)
Przeszliśmy razem od tego... Przez to... ...i to... ...oraz to... ...do tego. (Tak, to jest lewa przednia noga Akorda).

Ujęcia od piętek. Start - fajna dziura w miejscu strzałki gąbczastej?.. Ciekawe jest, jak ściany się wygięły pod nowymi siłami od strony podkowy, widać, że nie są w stanie znieść żadnego obciążenia. Delikatnie mówiąc - medial-lateral imbalance ;) teraz się mogę z tego śmiać... Piętki powoluuutku się wypełniają, ale dziura pośrodku nadal straszy. :) Od podeszwy - strzałka wygląda na szeroką, ale była cieniutka jak pergamin: Przygotowany do okucia: Myslę, że słabsze piętki są absolutnie niemożliwe, podobnie jak większy niedorozwój strzałki gąbczastej... katy wsporowe, rozciągnięte na siłę dziwnym kształtem kopyta, robiły wszystko, żeby zawędrować w tę próżnię na środku, inaczej mówiąc - się zawęzić. ...tu widać, że im się udaje, nie ma dziury na środku, kąty wsporowe wyraźnie węższe, choć piętki pełniejsze. Nie oszukujmy się, to nadal jest slabe kopyto - ale już wygląda jak kopyto. Prawda?

Jeszcze od przodu, dla kompletu:

Kiedy totalnie nic już nie ma sensu, myślę, że może jeszcze jakiemuś uda mi się pomóc. Wstaję i idę dalej. Czekanie aż ktoś mnie podniesie nie ma sensu. Nikt zdolny mi pomóc się tu nie wybiera :)

....kopytoterapię uważam za zakończoną. Czas się zbierać i generować informacje na mocne przedwczoraj. Chłopaki z Linkin Park pomagają jak umieją ;) Jutro rano wezmę moje kochane yaktraxy, Arcusa i naładuję się energią w lesie. Jakiś głupi lód nie będzie mi przeszkadzał...