O korzyściach z ruchu wahadłowego

Od razu powiem, że nie będzie o optymalizacji transportu, ale o zaskoczeniu. Pozytywnym, korzystnym i przełamującym nasze stare schematy. Ale po kolei.

Jedną z rzeczy, które ćwiczyliśmy z M na kursie był specyficzny typ jojo, czy też wahadła. Poruszaliśmy się kłusem, potem 9 stopniowe cofanie, znów ruszaliśmy kłusem i znów cofaliśmy. W kłusie zadanie wychodziło całkiem całkiem, problemy zaczęły się pojawiać, kiedy chciałam przejść o poziom wyżej, czyli do galopu. Okazało się, że przejścia w dół już nie takie fajne, koń nie myśli o cofaniu, tylko leci do przodu, a dodatkowo wyszedł nasz stary problem czyli zapieranie się na wodze.
I bardzo dobrze, że wyszedł. Bez chwili wahania porzuciłam galopowanie i poprosiłam Berniego o pomoc. Zrobiliśmy kilka mocnych cofań z odpuszczeniem dopiero, kiedy koń nie tylko ruszał do tyłu, ale także współpracował z wodzą. Zakończyliśmy pozytywnie, zsiadłam i nie dotykałam więcej, żeby nie popsuć.
W domu dopiero okazało się jak piorunujący efekt zrobiło to na M. Nie tylko poprawiły się cofania, brak jest ciągnięcia nóg po piasku a nos nie wyrywa wodzy. Metamorfozie uległy ku mojemu zaskoczeniu wszystkie zwroty. Kon kręci się w miejscu, bez zastanowienia, bez wahania, bez wątpliwości. Podmienili mi go w tym Siannie czy co...?

Ktokolwiek widział, ktokolwiek coś wie? Folblut, lat 11, skarogniady, 164 w kłębie, leniuch, nierób i łakomczuch. Załączam zdjęcia en face:
oraz z profilu:Na znalazcę czeka nagroda.