Rękawica...

...czyli PNH weterynaryjne.

Wczoraj przyjechał weterynarz. Campina nie pozwoliła zrobić sobie zastrzyków diagnostycznych - po poprzedniej sesji, na której była nerwówka, mnóstwo szarpania i nic a nic nie było lepiej - a ostatni zastrzyk dostała na dutce - tym razem miała nastawienie ,,oooo nie!''. Wyrywała się zdecydowanie, walczyła o życie po prostu. Pan doktor uznał, że nie będziemy stosować Pata Parellego i założył zwierzęciu dutkę. Która, zgodnie z moimi przewidywaniami, nic nie dała. W efekcie koń fiknął parę razy z igłą w nodze i pięć precyzyjnych zastrzyków było absolutnie nie do wykonania.

Odbyła się krótka acz intensywna dyskusja z przemiłym panem doktorem, który imputował, że wszystkie konie prowadzone PNH są nie do zniesienia i nic się z nimi nie da zrobić - oraz że najlepiej koniowi robi danie mu solidnie w dupę. Powiedziałam mu, z całym szacunkiem, co o tym sądzę - znam tego konia, jeżeli nie zadziałało na nią ostre cofanie poprzednim razem, to spranie tyłka mogłoby tylko pogorszyć sytuację. To nie była kwestia fochów, tylko strachu. Zresztą nie tylko po tej poszlace było to widać - również po tym, że nie działała dutka, po tym, że naprawdę wkładała masę siły i przekonania w protest, czego nigdy nie robi. Po tym, że po pierwszych zastrzykach tydzień temu była bardzo zestresowana, co objawiało się wycieraniem o mnie ryjka i serią potężnych ziewnięć. Tak, trochę już znam tego konia, panie doktorze.

Pan doktor powiedział, że Pat Parelli nic tu nie pomoże.

A ja podniosłam rękawicę.

Spytałam, czy jeśli przez ten tydzień stopień kulawizny się nie zmienił, to koń może wychodzić na mały padoczek jeszcze przez tydzień - dwa, a ja ją przygotuję. Pan doktor nie wierzy. Ale obiecał zwrócić honor - mnie i Patowi Parellemu, jeśli się uda.

Plan: tydzień, albo dwa, codziennie w stajni wieczorem i kolejne friendly z nogą:
- długie trzymanie w górze bez wyrywania (tak, po tych zastrzykach nawet z tym był problem!!)
- głaskanie podniesionej nogi - noga jest luźna i wcale się nie rusza (do tego etapu doszłyśmy wczoraj w ciągu godziny - było mnóstwo żucia, ziewania i stania z półprzymkniętymi oczami)
- ugniatanie i intensywne smyranie uniesionej nogi, reszta j.w. (to zrobiłam z drugą, zdrową nogą - bo tę może mieć obolałą po kłuciu, założyłam tylko opatrunek z rivanolem i dałam spokój)
- branie skóry między palce i ciągnięcie za włosy (już to było problemem na pierwszej sesji - wtedy powinnam była powiedzieć ,,STOP, ten koń NIE jest na to gotowy!!'')
- uciskanie paznokciem skóry w rejonach, które mają być znieczulane (dostałam "mapę")
- kłucie wykałaczką - chcemy dojść do długotrwałego wytrzymywania ukłucia i przytrzymania "wbitej" wykałaczki
Po takim przygotowaniu, cienka igła do zastrzyków podskórnych to powinien być pikuś.

Jest jeszcze problem po drugiej stronie strzykawki. Będę musiała Panu Problemowi powiedzieć, żeby głaskał pacjentkę tak długo, aż ta mu zaufa i przestanie się kręcić, bo wczoraj wystarczyło, że zatrzymał się przy niej przechodząc, i już z trybu "Stoję. Pozwalam człowiekowi głaskać się po nodze." zrobił się tryb "RuszamSięDużoIChaotycznie!!". Jeśli pan doktor posłucha, to te 5 do 10 minut inwestycji oszczędzi nam pół godziny szarpania i stresu dla wszystkich.

Na przyszły tydzień mam w planie również odrobaczenie naszych trzech futer "systemem amerykańskim" - fenbendazol, 5 dni z rzędu, podwójna dawka. Pierwsza dawka w następny piątek wieczorem i chyba będę spać w stajni, żeby się nie stresować, że któryś zakolkuje (ze wskazaniem na Brytanię)...