Czyżby wiosna?

________
Z wielką radością donoszę, że ostatnio coraz lepiej dogaduję się z Dusiaczkiem. Rzeczy, które nie wychodziły, zaczęły wychodzić. Może to ma związek z nadchodzącą wiosną?

Na pewno dwie rzeczy zmieniłam w swoim jeździeckim i naziemnym modus operandi:

1. Wprowadzam coraz więcej urozmaiceń. Już nie klepię bez końca PPL, czy point to point, czy corners. Robię, co mi przyjdzie w danym momencie jazdy do głowy. Dusiaczek jest bardziej skupiony, bo już nie wie, co będzie za chwilę.

2. Jak wprowadzam nowe zadanie, nie tłukę go bez końca. Zrobi raz, dwa razy dobrze, przechodzimy do czegoś innego. Jak bardzo się postara, zsiadam i ma wolne – wysyłam go na mizerną trawkę. Nie mam parcia, żeby jeździć jak najdłużej, bo wtedy lepiej coś doszlifujemy.

Wczoraj Duszek zrobił mi prezent. Na rozstępowanie robiliśmy ósemki. Rzuciłam luźno wodze i robiliśmy te ósemki w ogóle bez dotykania wodzy! :) Nie był to przypadek, bo zrobiliśmy ich kilka. Niestety, w pewnym momencie chłopak się czegoś przestraszył, zrobił skok w bok i potem już nie udało się powtórzyć – był zbyt rozkojarzony tym czymś, co go przestraszyło.

Ale tak mi się spodobała jazda bez wodzy, że muszę coś wykombinować, żeby nie zjeżdżaly po szyi (nie jestem gotowa, żeby je całkowicie odpiąć). W westowym siodle by było łatwo, zaczepić o róg i po sprawie.

Niestety, nie mogę się zmobilizować, żeby mieć jakiś plan zajęć. Ale pocieszam się, że brak planu to też plan.