Kopyta: pierwsza krew

Tajest, dzisiaj dojechałam tarnikiem do krwi.

Wszelkich przerażonych oraz współczujących pacjentce (tym razem to ruda) uspokajam - była to krew w rogu kopyta (w ścianie), czyli historia, z rodzaju tych "nie pozwólcie się wystraszyć krwi w rogu i siniakom". Przyznaję, że pierwszym odruchem było - auć - i zawahanie, ale potem zabrzmiał mi w uszach ten cytat i spiłowałam tak, jak planowałam na podstawie podeszwy. W końcu krwiak powstał właśnie dlatego, ze ściany w tym miejscu bylo za dużo - dużo za dużo. Był w tym samym miejscu, w ktorym ukruszona ściana na piętkach 2 miesiące temu (piętki rude miało zapuszczone do wysokości ponad 1cm w tylnych kopytach!), więc to wspomnienie poprzedniego kowala. Mam nadzieję, że teraz piszemy sobie lepszą historię :)

A podeszwa zjechała pięknie w dół w tylnej części kopyta, w przodach i tyłach podpiłowałam po kawałeczku. W przodach minimalnie, może pół milimetra. W tyłach - za które zabrałam się później - podeszwa pozwoliła na zjechanie z piętkami tak nisko, że nie pamiętam takich u rudzielca. Praktycznie do zera... Trójkątne kopytka z profilu mamy :) Myślałam, czy to jednak nie za dużo, więc wzięłam zwierzę na spacer testowy - ruszało się zupełnie dobrze. W przodach niestety ze względu na piękną, mokrą aurę sypnęły się strzałki. Trzeba będzie zacząć terapię. W stępie chodzi przodami wyraźnie z palca, niestety.

A Brysieńka, niestety, nie dała sobie oporządzić tylnych nóg... tam to będzie dopiero krwi do spiłowania... :|