Dziś było tak

_____
Z siodła
Pojechaliśmy znowu do lasu. Wydłużyłam dystans w stosunku do wczorajszej wyprawy, ale co najważniejsze udało nam się go pokonać prawie bez dyskusji. Na początku Duszek miał dwa zacięcia, ale były lżejszego kalibru, bo nie musiałam zsiadać. A potem szedł jak po sznurku, tym swoim terenowym rześkim stępem (w odróżnieniu od stępa na ujeżdżalni, mocno wlokącego). Zakłusowywał też ładnie, zwalniał do stępa na podniesienie wodzy. Mea culpa, bo wciąż zapominam o obniżeniu energii. Muszę nad tym popracować.

Z ziemi
Na ziemi Duszek zrobił mi ogromny prezent. Kręciłam się po terenie stajennym, a Duszek był na padoku. W pewnym momencie widzę, że Duszek się położył. Już sam ten widok był dla mnie prawie nowością, bo do tej pory tylko raz widziałam go leżącego w boksie i tylko przez chwilę, bo na mój widok się podniósł. Podeszłam – nie wstał. Obgłaskałam – nie wstał. Odeszłam, wróciłam – dał się obfotografować w tej pozycji (niestety, tylko telefonem). Dostał cukierka i dałam mu spokój. Dobrze, że jednak w końcu wstał, bo gdyby sam tego nie zrobił, nie miałabym sumienia zabrać go na jazdę.


Duszek leżał, a suka stajenna „ po psiemu” zapraszała go do gonitwy, tzn. podbiegała, obniżała przednią część ciała kładąc ją na przednich łapach i wypinając zadekj i odbiegała zataczając koła wokół Duszka. Ponieważ Duszek zaproszenia do zabawy nie przyjął (brutalnie mówiąc olał ją), psica postanowiła wykorzystać sytuację i zaległa w jego cieniu.

Prawie bliźniacy