O niegeneralizowaniu

Wyszłam rano nalać wody koniom do pojemnika na pastwisku. Puściłam wodę z węża, zobaczyłam, że Czarny zmierza w moim kierunku, popatrzyłam na niego chwilę, po czym przykucnęłam przy pojemniku szczelnie zawijając się w polar, by w tej pozycji wygodnie na niego poczekać. Im bardziej Czarny się zbliżał, tym bardziej się spinał. W odległości 30 metrów zatrzymał się i zaczął furkotać nosem. Patrzył na mnie, patrzył, uszy spięte, postawione, dwa kółka kłusem, znów stoi i furkocze, za nim Eman, też spięty, jakieś dwa skoki galopu, nerwowy kłus w kółko i wytrzesz oczu. Po chwili dotarło do mnie, że oni boją się MNIE! Rozbawiło mnie to, dla sprawdzenia gwałtownie rozłożyłam ręce, nie wstając - panika, zryw, wytrzeszcz i furkotanie. Wstałam. W tej samej chwili konie opuściły głowy, rozluźniły uszy i powoli posnuły się w moim kierunku, by się napić. Wygląda na to, że po prostu nigdy nie widziały mnie w takiej pozycji w tym miejscu, no bo jak inaczej to wytłumaczyć? :)