Fioletowe na czarnym jedzie po białym :)

Czyli Dot ubrana w kalesony, spodnie z podszewką, termobuty, bieliznę oddychającą, dwa polary cienkie, puchową kamizelkę na polarze, jeden polar gruby i wiatrówkę oraz czapkę, kask i rękawiczki jedzie na Czarnym (bez ocieplaczy) po świeżutko zaśnieżonym, absolutnie bajkowym lesie w temperaturze typu -7 :) Było absolutnie bajkowo. Wybraliśmy się razem z Olem na Emanie, co doprowadziło do kilku spięć i jednej katastrofy wynikającej z tego, że Olo bez kasku przeleciał pod nisko wiszącymi gałęziami na Emanie za Czarnym, który właśnie zagalopował z własnej inicjatywy - i dostał nieprzyjemnie w łeb. Innymi słowy, kask noś i przy pogodzie. Poza tym w połowie terenu ujawniły się nasze rozbieżne plany na drugą połowę, więc z Czarnym wrócilismy do domu samotnie, co miało oczywiście, jak wszystko na tym świecie, całą masę dobrych stron. Czarny nie oszalał z niepokoju, trochę się podenerwował rozstaniem, ale potem szedł obok mnie i pode mną w sposób zupełnie subordynowany, nie ciągnąc, nie włażąc na mnie i dostosowując się do mojego tempa. Wcześniej okazał się naprawdę dzielny, przechodząc przez głębokie, zamarznięte kałuże, na których lód łamał się pod jego kopytami. Nie był zachwycony, ale nie uciekał w panice, wybierał sobie drogę, próbował kopytem, potem z własnej inicjatywy trzymał generalny kierunek, ale wybierał najlepsze rozwiązania, obchodząc niektóre większe kałuże. Bardzo przyjemna obserwacja takiego końskiego myślenia. Buzował się do galopu, ale dawał się zatrzymać po kilku skokach, trzymał kłusa, nie wyprzedzał, nie szalał, wszystko to bardzo przyjemne i na luźnej wodzy. Gorzej ze mną, bo dawno nie jeździłam w siodle, dawno nie jeździłam w teren i jakoś potwornie pochylałam się do przodu, ale po pierwszych 30 minutach zrobiło się naprawdę przyjemnie, wróciły lepsze, choć gorzej jeszcze utrwalone, nawyki, w miarę wyprostowana sylwetka, amortyzacja w kolanach i stawach skokowych, siedzenie "na kieszonkach", przyklejone kolana i przytomność umysłu. Natomiast moje siodło przestało mi się po tej jeździe podobać... (dla wyjaśnienia, skokowe Norbert Koof AT) A przecież je kocham, kochałam, uważałam do tej pory, że jest genialne i jedyne! Ale mam teraz wrażenie, że siedzę metr nad koniem i że dzieli mnie od niego jakaś sztywna, skomplikowana konstrukcja... Że nie czuję konia, że strzemiona za krótkie (ale po wydłużeniu kolano znajdzie się w bezsensownym miejscu, ostatecznie jest to siodło skokowe...) To znaczy ok, ono mi się podoba nadal, do skakania jest świetne, ale poważnie zaczęłam sie zastanawiać nad tym, że jednak 3/4 jazd wolałabym odbywać w czymś bliżej konia... I rozmyślam o bezterlicówce westernowej Barefoota :) Tym miłym akcentem na dziś zakończę :)