Ambicjoza

Nie daję sobie rady ze sobą. Każde nieposłuszeństwo Czarnego doprowadza mnie do szaleństwa. Wszystkie strachy, rzeczywiste i urojone, klejenie się do stajni, klejenie się do Emana, wszystkie trochę za późno i trochę za ospale przestawiane nogi. Mam ochotę wziąć ten cs i tak wp*&%$#@ić!, żeby mu w pięty poszło. Nie robię tego, ale cała się gotuję. Na co Emiter robi się zwarty i posłuszny i wręcz nadgorliwy i "ależ co mogę dla Ciebie zrobić?!", więc nie mam już za co mu sprawiać bęcków, więc idę w końcu pogotować się w samotności i wkurzać się, że nadaję się do hodowania chomików. Wkurzam się tym, że muszę naprawdę się wkurzyć, żeby wykrzesać z siebie taką energię, żeby on wykrzesał z siebie taką energię, żeby nagle niemożliwe stało się możliwe. Kiedy już para idzie mi uszami, to nagle okazuje, że cofamy energicznie (Ty, Dea, chyba też ostatnio odkryłaś wariację na ten temat, prawda?), że postukiwanie ślepcem z siedmiu metrów świetnie działa, że galop dla długiej linie nie jest żadnym problemem, a zmiany kierunków wykonujemy skokiem w miejscu. Tylko mnie aż się w żołądku ściska ze złości, bo mam wtedy wrażenie, że przez wiele wcześniejszych sesji byłam robiona w konia.

Mam jakieś ambicje wielkościowe. Wiecie, Dot The Magnificent Rider and Her Magic Horse :) (to jest taki uśmiech ze zgrzytnięciem zębami). Takie wizje przed zaśnięciem, jak galopuję na Czarnym w czarnej pelerynie przez pola i biorę skokiem ogrodzenia 1,50 m, poczta węgierska na Emanie i Emiterze, Moc pod Kontrolą. Kobiety (mężczyźni chyba?) mdleją, a ja odjeżdzam w stronę zachodzącego słońca lekkim, niespiesznym galopem, w który mój koń przeszedł w chwili, gdy o tym pomyślałam. To, co mam w tej chwili, ten bałagan w mojej głowie, to niezrozumienie między mną i Emiterem, odległość, jaka dzieli mnie od tych wizji przed zaśnięciem, mnóstwo prozaicznych problemów, towarzysząca temu obecność Ola, który nie robiąc w zasadzie ostatnio nic z Emanem jest w stanie po pięciu minutach zdecydowanych działań uzyskać od niego znacznie więcej niż ja od Emitera i patrzy na mnie z pobłażliwym uśmiechem, to wszystko wpędza mnie w straszliwego, agresywno-depresyjnego doła.

Ładuję się raz za razem w sytuacje na granicy bezpieczeństwa i przekraczające tę granicę. Idę po bandzie, nie przewiduję, co zdarzy się za chwilę, nie planuję, co zrobię, jak to się zdarzy, bo tak strasznie wkurza mnie to, że po raz kolejny walczę wiosną z tymi samymi kwestiami jak co roku. Strachy w terenie, nie odchodzę od stada, nie pójdę pierwszy. A właśnie, że pójdziesz! I pamiętacie ten rysunek z L2? C'mon, it's just a leaf! C'mon, it's just a gallop! (daj spokój, to tylko liść! daj spokój, to tylko cwał!) To właśnie my. Dzisiejsze poniesienie w terenie zakończyło dobrze tylko dlatego, że Olo lecący za mną bez kontroli na Emanie krzyknął w końcu: "Zegnij go tak, jakby szło o Twoje życie!". I zmobilizowałam się, wykrzesałam z siebie tą siłę, znalazłam lukę w drzewach, ale na miłość boską, co ja robię? To się zdarza kolejny raz. Idę dalej, choć mam nieuporządkowane sprawy wcześniej. Idę dalej, bo tak strasznie mnie wkurza, że jeszcze mnie tam nie ma, że przecież tam byłam, ale teraz jest kolejna wiosna i znów trzeba przejść ten etap. Marny ze mnie jeszcze horseman, nie wiem, kiedy to liść, a kiedy ogrywanie mnie, więc wkurzam się tym bardziej, a potem jest tak, jak na początku tego postu.

Boże, potrzebuję tego kursu w kwietniu. Potrzebuję tego, by ktoś na mnie spojrzał, spojrzał na Emitera i powiedział mi, co mam z tym wszystkim zrobić. Potrzebuję jakiś kropel uspokajających na wybujałe ambicje. Bo jak tak dalej pójdzie, to kolejne poniesienie, kolejny upadek, kolejny skok między drzewa może okazać się ostatni. Co mówi Linda? Najgorsze, co może się nam przydarzyć, to utrata pewności siebie, prowadząca do tego, że kończy się przygodę z końmi. O, nie.