Niedzielne tchnienie wiosny

Nie wiem jak u Was, ale u nas w niedziele zdecydowanie można było poczuć wiosnę. I cieplej się zrobiło, i słonko przygrzewało, ptaszki śpiewały i jakoś takoś wiosennie było.Menio ciągle powinien uważać na nogę, wiec w ramach powolnego wprowadzania do pracy wybraliśmy się na spacer. Z założenia miało być głównie stępikowo, ale wyszło trochę inaczej. Pierwsze kłusiki zrobiliśmy takie po 50m, żeby zobaczyć czy wszystko działa i czy nogi ok. Działało, koń na niewygodę się nie skarżył, wiec pobiegaliśmy sobie trochę na przemian z człapaniem. W połowie zaplanowanej pętli (mniej więcej kiedy byliśmy tak samo daleko od, jak i do domu, energia chyba wzięła górę – i nagle zamiast spokojnych kłusików miałam kłusy dorożkarskie w Mentosiowym stylu pod tytułem „haj-da-ho-lecimy-na-łeb-i-szyję”. Normalnie dałabym pobiec i poczekałabym na uspokojenie głowy. Normalnie, ale że noga pod szczególnym nadzorem i opieką, musiałam zatrzymać te lecenie. Odangażowanie zadu, czekam na oko i uspokojenie. Jest! To idziemy dalej. Kilka kroków stępa, prośba o kłus – łubudu do przodu, trochę spokojniej, ale nadal szaleństwo. Ze stoickim spokojem odangażowałam, poczekałam na oko i spokój. Zawróciłam (ha, Menio już się łudził, że jedzie do domu, a tu taka zmyłka, jestem przewidywalnie nieprzewidywalna:)). Zakłusowałam – duża poprawa, spokój zdecydowanie wrócił, koń był ze mną, a nie gdzieś indziej. Zatrzymałam, zsiadłam, dałam nagródkę do pycha i poczłapaliśmy sobie w stronę domu w pięknym słoneczku. Potem jeszcze raz wsiadłam na chwilę i sprawdziłam kłusa, gdy byliśmy już dość blisko domu, wszystko działało, wiec zsiadłam i poszliśmy w ręku przez wielkie błocka i kałuże do stajni. To się nazywa potęga pozytywnego wzmocnienia:)